چون انسان بطور متوسّط در هر ساعتى 16 ليتر انيدريد كربنيك دفع مىنمايد و اكر از بخار مزبور در هزار جزء هوا چهار جزء يافت شود هوا را بجهة حيات غير سالم مىكند و متر مكعّب هم چون مركّب مىباشد از هزار ليتر پس انسان در هر ساعتى چهار متر مكعب هوا را فاسد مىنمايد لكن عدد مزبور كمال نقصان را دارد چه يك هزارم انيدريد كربنيك هم به جهت حصول اعراض مرضيّه كافى و بعلاوه بخار اب مندفعه نيز اسباب فساد هوا شود لهذا بعضى در هر ساعت 20 متر مكعّب هوا را به جهت تنفس لازم دانند ولى بطور كلّى موافق تخمين صحيح انسان را در هر ساعتى ده متر مكعّب هوا كفايت مىكند پس بجهة آنكه هوا سالم ماند يعنى صلاحيّت تنفس را داشته باشد بايد در هر ساعتى ده متر مكعّب هواى خالص به انسان رسانند و اين حكم محققى است كه بجهة حفظ صحّت ضرورى و در انعدام ان صحّت بدن نيز رو بانتقاص مىكذارد و اكنون طرز استعمال آن را در عمل حيات مذكور خواهيم داشت من باب مثال فرض مىكنيم در اطاقى شخص واحدى شبى 8 ساعت بياسايد از روى محاسبات سابق چنين مستفاد مىشود كه بجهة ان شخص 8 * 10 يعنى 80 متر مكعّب هوا لازم مىباشد ولى افسوس كه اطاقهاى معمولى چنين وسعتى ندارد كه قابل احتواى اين مقدار هوا كردند و بلكه غالب اطاقهاى خواب وسعتشان بطور متوسط از 25 تا 35 متر مكعّب تجاوز نمىنمايد و مع‌ذلك اكثر اوقات هم دو يا سه نفر در انها مىخوابند و بنابراين به 150 تا 250 مطر مكعّب هوا احتياج پيدا مىكنند و اكنون بايد بدانيم كه با اين عدم تناسب و ابعاد محدوده